ديدار عالم نجفى، و راهنمايى حضرت مهدى (عج)

2- افراد مورد اطمينان از مرحوم آيت‏الله العظمى سيد شهاب الدين حسينى مرعشى نجفى (رحمه الله) نقل كردند: يكى از علماى نجف اشرف كه مدتى به قم آمده بوده براى من نقل كرد؛ مشكلى داشتم، به مسجد جمكران رفتم، در دلم را در عالم معنى به حضرت امام عصر (عجل الله تعالى فرجه الشريف)عرض كردم و از او خواستم كه وساطت كرده از درگاه خدا شفاعت كند تا مشكل من حل گردد، براى اين منظور به طور مكرر به مسجد جمكران رفتم، ولى نتيجه‏اى نگرفتم، تا اينكه روزى در آن مسجد در هنگام نماز دلم شكست و خطاب به امام زمان عج عرض كردم، مولا جان! آيا جايز است كه در محضر شما باشم و در منزل شما باشم و به ديگرى متوسل شوم؟ شما امام من مى‏باشيد، آيا زشت نيست با وجود امام، حتى به علمدار كربلا قمر بنى هاشم (عليه السلام) متوسل و او را شفيع قرار دهم؟

از شدت ناراحتى، بين خواب و بيدارى قرار گرفته بودم، ناگهان با چهره نورانى قلب عالم امكان حضرت حجت عج روبرو شدم، بى‏درنگ سلام كردم، جواب سلامم را داد و فرمود: نه تنها زشت نيست و ناراحت نمى‏شوم كه به علمدار كربلا متوسل گردى بلكه به شما راهنمايى نيز مى‏كنم كه هنگام توسل به علمدار كربلا چه بگويى؟ هنگاميكه براى رواى حاجت به آن حضرت متوسل شدى بگو: يا ابا الغوث ادركنى؛ اى پدر پناه دهندگان به فريادم برس و به من پناه ده.

ديدارى ديگر، و ماجراى مسجد امام حسن مجتبى (عليه السلام) در قم‏

3- حضرت آيه الله العظمى حاج شيخ لطف الله صافى (مد ظله) كه از مراجع تقليد است، و داماد مرحوم آيه الله العظمى گلپايگانى (رحمه الله) مى‏باشند چنين فرمود: از ماجراى عجيب و راست كه در مزان ما واقع شده، اين است:

چنان كه اكثر مسافرينى كه از قم به تهران و از تهران به قم مى‏آيند، و اهالى قم اطلاع دارند اخيرا در محلى كه سابقا بيابان و خارج از شهر قم بود در كنار راه قم - تهران دست راست كسى كه از قم به تهران مى‏رود، جناب حاج يدالله رجبيان از اخيار قم مسجد مجلل و باشكوهى به نام مسجد امام حسن مجتبى (عليه السلام) بنا كرده است كه هم اكنون دائر نشده و نماز جماعت در آن منعقد مى‏گردد.⁽²⁷⁵⁾

در شب چهارشنبه بيست و دوم مه مبارك رجب سال 1398 هجرى قمرى مطابق هفتم تير ماه 1357 شمسى، حكايت ذيل را راجع به اين مسجد شخصا از صاحب حكايت جناب آقاى حاج احمد عسكرى كرمانشاهى كه از اخيار، و سال‏ها است در تهران و سكونت دارد، در منزل جناب آقاى رجبيان با حضور ايشان و بعضى ديگر از محترمين شنيدم.

آقاى عسكرى نقل كردند: حدود هفتاد سال پيش روز پنجشنبه‏اى بود، مشغول تعقيب نماز صبح بودم، در زند رفتم بيرون ديدم سه نفر جوان كه هر سه ميكانيك بودند با ماشين آمدند گفتند: تقاضا داريم امروز روز پنجشنبه است با ما همراهى نماييد تا به مسجد جمكران مشرف شويم دعا كنيم حاجتى شرعى داريم.

اينجانب جلسه‏اى داشتم كه جوان‏ها را در آم جمع مى‏كردم و نماز و قال : به آنها مى‏آموختم، اين سه جوان از همان جوان‏ها بودند، من از اين پيشنهاد خجالت كشيدم سرم را پايين انداختم و گفتم من چكاره‏ام بيايم دعا كنم، سرانجام اصرار كردند من هم صحيح نبود آنها را رد كنم موافقت كردم سوار شدم و به سوى قم حركت كرديم.

در جاده قيم تهران (نزديك قم) ساختمان‏هاى فعلى نبود، فقط دست چپ يك كاروانسرا خرابه به نام قهوه خانه على سياه بود، چند قدم از همين جا كه فعلا (حاج آقا رجبيان) مسجدى به نام مسجد امام مجتبى (عليه السلام) بنا كرده است ماشين خاموش شد.

رفقا كه هر سه مكانيك بودند پياده شدند، سه نفرى كاپوت ماشين را بالا زدند و به آن مشغول شدند، من از يك نفر آنها به نام على آقا يك ليوان آب گرفتم براى قضاى حاجت و تطهير، رفتم بروم توى زمين‏هاى مسجد فعلى ديدم سيدى بسيار زيبا و سفيد، ابوهايش كشيده، دندان هايش سفيد، و خالى بر صورت مباركش بود با لباس سفيد و عباى نازك و نعلين زرد و عمامه سبز مثل عمامه خراسانى‏ها، ايستاده و با نيزه‏اى كه به قدر هشت نه متر بلند بود زمين را خط كشى مى‏نمايد. با خود گفتم اول صبح آمده است اينجا جلو جاده دوست و دشمن مى‏آيند رد مى‏شوند نيزه دستش گرفته است!!

(آقاى عسكرى در حالى كه از اين سخنان خود پشيمان و عذر خواهى مى‏كرد گفت) گفتم: عمو! زمان تانك و توپ و اتم است، نيزه را آورده‏اى چه كنى؟ برو درست را بخوان، رفتم براى قضاى حاجت نشستم، صدا زد آقاى عسكرى آنجا ننشين اينجا را من خط كشيده‏ام مسجد است.

من متوجه نشدم كه از كجا مرا مى‏شناسد مانند بچه‏اى كه از بزرگتر اطاعت كند گفتم چشم، پا شدم، فرمود: برو پشت آن بلندى، رفتم آنجا پيش خود گفتم سر سوال را او باز كنم بگويم: آقا جان سيد فرزند پيغمبر برو درست را بخوان، سه سوال پيش خود طرح كردم:

1- اين مسجد را براى جناب آقاى مى‏سازى يا ملائكه كه دو فرسخ از قم آمده‏اى بيرون زير آفتاب نقشه مى‏كشى درس نخوانده معمار شده‏اى؟

2- هنوز مسجد نشده چرا در آن قضاى حاجت نكنم؟

3- در اين مسجد را كه مى‏سازى جن در آن نماز مى‏خواند يا ملائكه؟

اين پرسش‏ها را پيش خود طرح كردم جلو سلام كردم بار اول او ابتدا به سلام كرد، نيزه را بر زمين فرو برد و امر به سينه گرفت دستهايش سفيد را نرم بود، چون اين فكر را هم كرده بودم كه با او مزاح كنم، چنان كه در تهران هر وقت سيدى شلوغ مى‏كرد. مى‏گفتم مگر روز چهارشنبه است؟

عرض كردم روز چهارشنبه كه نيست آمده‏اى ميان آفتاب بدون اينكه... عرض كنم.

لبخند نمود و فرمود پنج شنبه است، چهارشنبه نيست و فرمود: سه سوالى كه دارى بگو، من متوجه نشدم كه قبل از اينكه سوال كنم از دل من اطلاع داد، گفتم، سيد فرزند پيغمبر! درس را ول كرده‏اى، اول صبح آمده‏اى كنار جاده نمى‏گويى اين زمان تانك و توپ، نيزه به درد نمى‏خورد و دوست و دشمن مى‏آيند رد مى‏شوند برو درست را بخوان؟

خنديد چشمش را انداخت به زمين، فرمود: دارم نقشه مسجد مى‏كشم.

گفتم براى جن يا ملائكه؟ فرمود: براى آدميزاد، اينجا آبادى مى‏شود.

گفتم بفرماييد بينم اينجا كه مى‏خواستم قضاء حاجت كنم هنوز مسجد نشده است؟ فرمود: يكى از ذريه فاطمه زهرا (عليها السلام) در اينجا بر زمين افتاده و شهيد شده است، من مربع مستطيل خط كشيده‏ام اينجا مى‏شود محراب، اينجا كه مى‏بينى جاى قطرات خون آن شهيد است كه مومنان به نماز مى‏ايستند، اينجا كه مى‏بينى مستراح مى‏شود، و اينجا دشمنان خدا و رسول (صلى الله و عليه و آله و سلم)به خاك افتاده‏اند. همين طور كه ايستاده بود، برگشتم و مرا هم برگردانيد، فرمود اينجا مى‏شود حسينيه و با ذكر نام حسين (عليه السلام)، اشك از چشمانش جارى شد، من هم بى‏اختيار گريه كردم.

فرمود: پشت اينجا مى‏شود كتابخانه، تو كتابهايش را مى‏دهى؟

گفتم: اى پسر پيغمبر! به سه شرط مى‏دهم:

1- اينكه: من زنده باشم، فرمود: ان شاء الله.

2- اينكه اينجا مسجد شود، فرمود بارك الله.

3- اينكه به قدر استطاعت گرچه يك كتاب شده براى اجراى امر تو پسر پيغمبر، بياورم ولى خواهش مى‏كنم برو درست را بخوان، آقا جان اين هوا را از سرت دور كن.

خنديد، بار ديگر مرا به سينه خود گرفت گفتم: آخر نفرموديد اينجا را كى مى‏سازد؟ فرمود: يدالله فوق ايديهم (فتح - 10)

گفتم: آقا جان من اين قدر درس خوانده‏ام، سعنى دست خدا بالاى همه دست‏ها است، فرمود: آخر كار مى‏بينى كه ساخته شده به سازنده‏اش از قول من سلام برسان، بار ديگر هم مرا به سينه گرفت، فرمود: خدا خيرت بدهد.

من آمدم رسيدم سر جاده ديدم ماشين راه افتاده گفتم چطور شد؟ گفتند: يك چوب كبريت گذاشتم زير اين سيم وقتى آمدى درست شد گفتند: باكى زير آفتاب حرف مى‏زدى؟ گفتم: مگر سيد به اين بزرگى را با نيزه ده مترى كه دستش بود نديديد. من با او حرف مى‏زدم؟ گفتند: كدام سيد؟ خود برگشتم ديدم سيد نيست؟ زمين مثل كف دست است و پستى و بلندى وجود ندارد و هيچ كس نيست.

من يك تكانى خوردم، آمدم توى ماشين نشستم، ديگر با آنها حرف نزدم، به حرم مشرف شدم، نمى‏دانم چطور نماز ظهر و عصر خواندم، سرانجام آمدم جمكران، ناهار خورديم، نماز خواندم گيج بودم، رفقا با من حرف مى‏زدند من نمى‏توانستم جوابشان را بدهم.

در مسجد جمكران پيرمردى در يك طرف من نشسته بود و جوانى طرف ديگر، من هم وسط آنها ناله و گريه مى‏كردم، نماز مسجد جمكران را خواندم، مى‏خواستم بعد از نماز به سجده بروم تا صلوات بخوانم، ديدم آقايى سيدى كه بوى خوش عطر مى‏داد به من فرمود: آقاى عسكرى سلام عليكم، سپس پهلوى من نشست.

تن صدايش همان تن صدا سيد صبحى بود، به من نصيحتى فرمود: رفتم به سجده ذكر صلوات را گفتم، دلم پيش آن آقا بود، سرم بر سجده گفتم سربلند كنم از او بپرسم شما اهل كجا هستيد و مرا از كجا مى‏شناسيد وقتى سر بلند كردم ديدم آقا نيست.

به پيرمرد گفتم: اين آقا كه با من حرف مى‏زد كجا رفت، آقا او را نديدى؟ گفت: نه از جوان پرسيدم، او هم گفتن نديدم يك دفعه مثل اين كه زلزله شد تكان خوردم، فهميدم كه حضرت مهدى (عليه السلام) بوده است، حالم به هم خورد، رفقا مرا بردند آب به سر و رويم ريختند چه شده، خلاصه نماز را خوانديم، و به سرعت به سوى تهران برگشتيم.

مرحوم آيه الله حاج شيخ جواد خراسانى را هنگام ورد به تهران، ملاقات كردم و ماجرا را براى ايشان تعريف كردم و خصوصيات را از من پرسيد، گفت: خو حضرت مهدى (عجل الله تعالى فرجه الشريف)بوده‏اند، حالا صبر كن اگر آنجا مسجد شد، درست است.